Reduty obronne w Kołobrzegu - Jacek Kaczmarek

Reduta Bagienna

Kontynuujemy wycieczkę po fortyfikacjach w Kołobrzegu. Tym razem przedstawiamy Redutę Bagienną (Morast).

Reduta Morast wraz z Fortem Ujście stanowiły obiekty fortyfikacyjne służące obronie portu oraz ujścia Parsęty. Decyzję ufortyfikowania północnej strony twierdzy podjęto po doświadczeniach wojny siedmioletniej. Tak jak przy pierwszym jak i drugim oblężeniu już w pierwszych dniach oblegający zdobywali ujście, odcinając twierdzę od morza. Reduta powstała w latach siedemdziesiątych XVIII w. Wzniesiona została pod wpływem francuskiej szkoły fortyfikacyjnej.

Reduta ma kształt pięcioboku; składa się z wału ziemnego, ceglanego muru od strony miasta, do którego przylegają cztery budynki (jeden duży i trzy małe) oraz rowu wypełnionego wodą Parsęty. Wszystko wykonane zostało z cegły, na kamiennej podmurówce i przykryte ziemią. W murze ulokowane były liczne otwory do prowadzenia ognia z broni ręcznej i dwa otwory do strzelania z dział. Drewniana brama podobnie jak mała furtka wzmocnione były żelaznymi sztabami.

W marcu 1945 r. redutę obsadzili niemieccy marynarze przegrupowani z bronionych koszar. Linia, w której skład wchodziła reduta, blokowała przesuwanie się wojsk polskich przez trzy dni. Na wyposażeniu reduty było m.in. działko 37 mm. Reduta była najdłużej bronionym miejscem na Wyspie Solnej. Zdobycie jej przypadło batalionowi szkolnemu 6 DP.

Reduta zachowała się do dziś prawie w niezmienionym stanie. Niektóre okna strzelnicze zostały zamurowane i zmniejszony został rów przy wejściu do obiektu. Przez wiele lat gospodarzem reduty był klub żeglarski Joseph Conrad. Obecnie zaadoptowana do celów przystani żeglarskiej.

Reduta Solna w Kołobrzegu

Zachęcamy wszystkich do zwiedzania zabytkowych fortyfikacji na Pomorzu. Dziś przedstawiamy znajdującą się w Kołobrzegu Redutę Solną.

Genezy powstania reduty należy doszukiwać się w doświadczeniach walk w 1807 roku. Wtedy to podczas przygotowań do wojny z Francuzami w miejscu, gdzie dziś stoi reduta zbudowano lekką fortyfikację polową - tzw. przyczółek mostowy (Salinen Brűckenkopf). Leżał on nieopodal tężni solankowych, stąd pierwszy człon niemieckiej nazwy. Przyczółek wzniesiono na przedpolu mostu solnego, który miał ochraniać.

W ostatnich dniach walk (1-2 VII 1807r.) miejsce to zostało jednak zdobyte „z marszu”. Po bohaterskiej obronie twierdzy w 1807r, podczas której o mały włos nie zdobyto miasta.

W dniach 4-5 VI 1820r. w Kołobrzegu przebywał król pruski Wilhelm III. Po tej wizycie miastu nadano rangę twierdzy pierwszej klasy. Następstwem tego było powiększenie liczby załogi do 1577 żołnierzy i 147 dział.

Po wyciągnięciu wniosków z obrony twierdzy z roku 1807 rozpoczęto jej modernizację. Większość prac wykonano w latach 1832-1836. Ulepszono Fort Ujście, Szaniec Heyde, Szaniec Kleist oraz powstała Reduta Solna.

Reduta ma kształt lunety z zamkniętą szyją. Składa się z wału ziemnego, fosy i dwóch budowli ceglanych sklepionych kolebką. Główna budowla została wzniesiona na  planie dwóch stykających się kół. W ścianach są otwory strzelnicze do broni ręcznej oraz artylerii. Posiada zdobiony ceglany gzyms, kamienną podmurówkę oraz sklepienie przykryte ziemią. Drugie pomieszczenie pełniące prawdopodobnie funkcję magazynu prochu znajduje się w wale ziemnym.

Podczas obrony w roku 1945 Niemcy nie przywiązywali wagi do obrony w tym miejscu. Pomimo tego, że reduta była przyczółkiem Mostu Solnego to nie została przygotowana do długotrwałej obrony. Z powodu zaminowania wszystkich mostów w mieście nie było to konieczne. Odcinek ten jak i sama reduta została obsadzona siłami Volkssturmu. Dnia 16 marca 1945 reduta została zdobyta przez oddziały 6DP.